بررسي تناسب مناطق زير كشت گندم در ايران با نياز آبي و عملكرد گندم با رويكرد آب مجازي

به رغم وجود محدوديت و تنش آبي در كشور استفاده بهينه از منابع آب در ايران صورت نمي گيرد. عمده ترين مصرف كننده، با مصرف بيش از 90 درصد از آب استحصال شده كشور، بخش كشاورزي است. ازاين رو نبود مديريت صحيح مصرف آب در اين بخش مي تواند به منابع آب كشور آسيب وارد كند. يكي از روش هاي كاهش مصرف آب در اين بخش، توجه به ميزان آب مجازي محصولات در انتخاب محصول مناسب در هر منطقه است. آب مجازي مقدار آبي است كه براي توليد هر محصول صرف مي شود. عمده ترين محصول كشت شده در كشور گندم است. با توجه به اهميت و مصرف زياد اين محصول در كشور انتخاب مناطقي با كمينه نياز آبي سبب كاهش در مصرف آب در بخش كشاورزي خواهد شد. ميزان آب مجازي گندم در هر استان حاصل تقسيم نياز خالص آب براي كشت بر عملكرد آن در هر استان است. در اين تحقيق عملكرد گندم، ميزان آب خالص مورد نياز براي كشت، ميزان آب مورد نياز براي آبياري و سطح زير كشت در هر استان بررسي و با مقايسه اين ارقام در هر استان مكان هاي مناسب براي كشت اين محصول پيشنهاد شده است.