تحليلي بر اثرات سرمايه اجتماعي بر روي توسعه پايدار روستايي دهستان رومشگان غربي- شهرستان كوهدشت

سرمايه­ي اجتماعي از مفاهيم نويني است كه در چند دهه­ي اخير در اكثر رشته­هاي علوم انساني و جامعه شناسي رواج يافته و به عنوان يكي از عامل تقويت كننده روابط جمعي، شبكه ها و انسجام بخش «ميان انسان ها»، «انسان ها و سازمان ها» و «سازمان ها با يكديگر» در توسعه روستايي محسوب مي­شود. هدف از اين پژوهش بررسي تاثير مولفه­هاي سرمايه اجتماعي بر توسعه پايدار روستايي و بررسي مهم­ترين ابعاد تاثير­گذار در توسعه پايدار روستايي در دهستان رومشگان غربي- شهرستان كوهدشت مي­باشد. نوع تحقيق كاربردي و روش توصيفي-تحليلي و براي گردآوري اطلاعات از روش­هاي كتابخانه­اي و ميداني (پرسشنامه) استفاده شده است. جامعه آماري اين تحقيق خانوارهاي روستايي دهستان رومشگان غربي مي باشد. اين دهستان طبق سرشماري سال 1390 داراي 2331 خانوار مي­باشد كه تعداد 134 خانوار به­عنوان نمونه جهت انجام تحقيق از طريق فرمول اصلاح شده كوكران انتخاب شده است. براي تجزيه وتحليل اطلاعات از آمار توصيفي و استنباطي (آزمون tتك نمونه­اي، همبستگي اسپيرمن و تحليل مسير) استفاده شده است. يافته­هاي تحقيق نشان مي­دهد، بر اساس آزمون t نمونه­اي در بين مولفه­هاي سرمايه اجتماعي، بعد اعتماد با ميانگين 18 /3 داراي بالاترين ميانگين بوده است­. همچنين آزمون t تك نمونه­اي نشان مي­دهد براي شاخص­هاي توسعه روستايي عدد مطلوبيت براي همه ابعاد كم­تر از (3) و به­صورت منفي ارزيابي شده است. همچنين آزمون همبستگي پيرسون نشان داد كه بين ابعاد اعتماد، مشاركت و توسعه پايدار روستايي در سطح 05/ 0 درصد آلفا رابطه مثبتي وجود دارد و همين­طور بين بعد نهادهاي محلي و توسعه پايدار روستايي در سطح 05/ 0 درصد آلفا رابطه منفي وجود دارد. ولي بين بعد انسجام و توسعه پايدار روستايي هيچ رابطه اي وجود ندارد.