تاثير نوآوري از طريق تحقيق و توسعه بر رشد ارزشافزوده بخش كشاورزي ايران

نظريه هاي رشد اقتصادي درونزا، رشد بلندمدت را با تمركز بر پيشرفت فناوري و انباشت سرمايه در فعاليتهاي تحقيق و توسعه توضيح ميدهند. زيرا انباشت سرمايه در فعاليتهاي تحقيق و توسعه موجب نوآوري و پيشرفت فناوري و حركت از كشاورزي سطحي به كشاورزي عمقي و در نتيجه بهبود كيفيت محصولات، ايجاد امنيت غذايي، افزايش قدرت رقابتپذيري و تسريع رشد ارزشافزوده ميگردد. هدف اين مطالعه بررسي تاثير نوآوري از طريق انباشت هزينه هاي تحقيق و توسعه داخلي و سرريز تحقيق و توسعه خارجي (از طريق واردات كالا) بر رشد ارزش افزوده بخش كشاورزي ايران طي دوره 90-1350 است. براساس نتايج تحقيق عليرغم اينكه طي دوره مورد مطالعه شاهد رشد مستمر و نسبتاً باثبات ارزشافزوده بخش كشاورزي بوده ولي رشد ارزشافزوده عمدتاً ناشي از افزايش سطح زيركشت(كشاورزي سطحي) بوده و برخلاف كشورهاي پيشرفته شاهد بهبود عملكرد در هكتار(كشاورزي عمقي)، متكي بر فعاليتهاي تحقيق و توسعه بخش كشاورزي نميباشيم. همچنين عليرغم وجود توانمنديهاي بالقوه و مزيتهاي نسبي طبيعي فراوان در بخش كشاورزي همواره كمتر از پنج درصد انباشت سرمايهگذاري فيزيكي اقتصاد ايران به اين بخش اختصاص يافته است. بنابراين بهبود كيفيت محصولات كشاورزي و افزايش قدرت رقابت پذيري و ايجاد امنيت غذايي، در گرو توجه جدي به فعاليتهاي تحقيق و توسعه داخلي تقاضامحور، انباشت سرمايه فيزيكي و جذب فعاليتهاي تحقيق و توسعه شركاي تجاري است.