تكنيك هاي روايي: رويكردي ساختارگرايانه به صنوبر و زن خفته شهريار مندني پور

شهریار مندنی­پور، از نویسندگان صاحب­سبك معاصر ایران است كه با توانایی شگفت‌انگیزش در بهره‌گیری از زبان، تحول تازه‌ای در داستان كوتاه‌نویسی ایران ایجاد كرده است. مندنی­پور با شكستن هنجارهای رایج روایتگری و به‌كارگیری تكنیك‌های نو و بدیع روایی، جریان تازه‌ای آفریده است كه وی را از هم‌نسلانش متمایز می‌‌كند. این پژوهش، تلاشی برای یافتن و نقد و تحلیل این تكنیك‌ها و نمایاندن نقش و اهمیت آن‌ها در یكی از داستان‌های مندنی­پور است. در این پژوهش، داستان «صنوبر و زن خفته» از مجموعة آبی ماورای بحار (1382) با رویكردی ساختارگرایانه مطالعه و چهار تكنیك روایی «تصویرسازی»، «چندصدایی»، «كنایه» و «بازگشت به گذشته» بررسی می‌­شود. این اثر پس از وقایع یازدهم سپتامبر و در پیوند با حوادث مربوط به آن نوشته شده و وجوه گوناگون این فاجعة بزرگ و تأثیر آن در زندگی شخصی و اجتماعی گروه‌های مختلف جامعه را كاویده است.