آيا مواجهه ديداري با نماد بدنمند بهبودي، سبب تسكين درد مي شود؟

روش­ هاي مداخله­ اي مهار درد، غالبا بر تنظيم­ گري هشيار رفتار و هيجان تاكيد دارند. اما روش­ هاي جديد، مانند مداخلات مبتني بر آماده­ سازي ادعا مي­ كنند كه تنظيم رفتار و هيجان مرتبط با درد را مي­ توان مستقل از انتخاب هشيار، محقق ساخت. پژوهش حاضر با تكيه بر نظريه نظام­ هاي نماد ادراكي، تاثير ناهشيار مواجهه با نماد ديداري بهبودي را بر شدت درد به صورت تجربي بررسي مي­ كند. تعداد 71 نفر از دانشجويان دانشگاه تهران (44 زن، 27 مرد) تكليف كلدپرسور را براي ايجاد درد حاد در محيط آزمايشگاه، در دو وضعيت مواجهه با نماد ديداري بهبودي و محرك خنثي، تكميل كردند. يكي از شاخص­ ترين نمادهاي ديداري بهبودي، حالت بدني ايستاده با قامت راست و سر متمايل به بالا، در برابر حالت بدني خميده به عنوان نماد بيماري بود. نماد ديداري بهبودي و نيز محرك خنثي در فواصل زماني معين در طول انجام تكليف كلدپرسور به آزمودني ارايه مي­ شد و در هر دو وضعيت ارزيابي درد با استفاده از مقياس شباهت ديداري (VAS) به صورت آنلاين، مكرر و با فواصل زماني منظم انجام شد. نتايج نشان داد كه شركت­ كنندگان در وضعيت مواجهه با نماد ديداري، بهبودي بيشتري را نسبت به وضعيت كنترل گزارش كرده­ اند. اين نتايج، علاوه بر حمايت از نظريه نظام­ هاي نماد ادراكي در توضيح نحوه اثرگذاري فرايندهاي رواني در تغييرات جسماني، از كاربرد روش­ هاي مداخله مختصر و مبتني بر آماده­ سازي در برخورد با درد حاد حمايت مي­ كنند.