اثربخشي گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد بر بهبود هموگلوبين گليكوزيله و فعاليت هاي خودمراقبتي در مبتلايان به ديابت نوع دو

كنترل ديابت، به عنوان يك بيماري مزمن و پيچيده مستلزم انجام فعاليت­ هاي خودمراقبتي در طول عمر است. درمان­ هاي روانشناختي مانند درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، جهت ارتقاي فعاليت ­هاي خودمراقبتي مكمل درمان­ هاي پزشكي هستند. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي گروه­ درماني مبتني بر پذيرش و تعهد بر بهبود هموگلوبين گليكوزيله و فعاليت­ هاي خودمراقبتي در مبتلايان به ديابت نوع دو بود. نمونه پژوهش شامل 100 نفر (60 زن، 40 مرد) از مبتلايان به ديابت نوع دو مراجعه­ كننده به بيمارستان لبافي­ نژاد بودند. ابزار جمع­آوري اطلاعات شامل پرسشنامه­ اطلاعات دموگرافيك و آنتروپومتريك، مقياس كوتاه فعاليت­هاي خودمراقبتي ديابت (SDSCA) بود. نتايج پژوهش حاضر اثربخشي گروه­ درماني مبتني بر پذيرش و تعهد را بر بهبود هموگلوبين گليكوزيله و فعاليت ­هاي خودمراقبتي مبتلايان به ديابت نوع دو تاييد كرد. هم­ چنين اثر درمان در گروه آزمايش، سه ماه پس از مداخله پايدار باقي ماند. بر اساس يافته­ هاي حاضر، گروه­ درماني مبتني بر پذيرش و تعهد منجر به كاهش هموگلوبين گليكوزيله و افزايش فعاليت­ هاي خودمراقبتي مبتلايان به ديابت نوع دو شد. نتايج اين پژوهش پيشنهاد مي ­كند كه مي­ توان در كنار درمان­ هاي پزشكي از گروه ­­درماني مبتني بر پذيرش و تعهد جهت بهبود شاخص­ هاي كنترل ديابت نوع دو استفاده كرد تا به اين وسيله از عوارض بيماري، پيشگيري به عمل آيد.