توسعه خودكاره‌‌‌‌‌هاي سلولي برمبناي نظريه فازي براي مدل‌سازي توسعه شهري

Developing a Cellular Automata Model for Urban Growth

در طول 10 سال اخير، خودكاره‌هاي سلولي به‌صورت گسترده‌‌‌‌‌اي در شبيه‌‌‌‌‌سازي پديده‌‌‌‌‌هاي مكاني مورد توجه و استفاده قرار گرفته‌اند. با اين حال، به‌دليل ماهيت قطعي و توجه‌نكردن به عدم‌قطعيت در خودكاره‌‌‌‌‌هاي سلولي كلاسيك، محدوديت‌‌‌‌‌هاي گوناگوني براي شبيه‌‌‌‌‌سازي اين‌‌‌‌‌گونه پديده‌‌‌‌‌ها به وجود آمده است. در پژوهش حاضر، خودكاره‌‌‌‌‌هاي سلولي كلاسيك ازطريق تلفيق آن با نظريه فازي معرفي شده‌اند. در اين تحقيق، قوانين انتقال به‌صورت فازي بيان شده و بر مبناي آن مدل خودكاره‌‌‌‌‌هاي سلولي فازي ارايه شده است. مدل مذكور به‌منظور شبيه‌‌‌‌‌سازي فرايند توسعه شهري اصفهان در طول سال‌‌‌‌‌هاي 1990 تا 2009 به‌كار گرفته شده است.

In the last decade, cellular automata models have been widely used for simulation spatial phenomena; however, exact nature of these models have been lead to various limitations for essential simulation of these phenomena. In this research, traditional cellular automata models have been developed through fuzzy theory, in which, transition rules are expressed based on fuzzy logic control methodology. In practice, this model has been used for simulation of urban growth in Esfahan between 1990 and 2009.