مروري بر مدل سازي زيستگاه به عنوان ابزاري براي مديريت زيستگاه هاي حيات وحش

سيستم اطلاعات مكاني (GIS) كه علم و فناوري تجزيه و تحليل داده­هاي مكان­مرجع مي­باشد، توانايي تلفيق تعداد زيادي پارامتر را به صورت همزمان دارد. و اين توانايي در كنار مباني آماري مدل سازي مجموعه­اي مناسب را در اختيار اكولوژيست­ها براي اجراي مدل هاي اكولوژيك قرار مي­دهد. يكي از اين مدل­هاي اكولوژيكي كه در امر مديريت و حفاظت گونه­هاي حيات­وحش بسيار مهم تلقي مي­گردد مدل هاي زيستگاه براي گونه­هاي حيات وحش است. بطور كلي مدل هاي زيستگاه در دو گروه مدل هاي توزيع گونه و مدل هاي مطلوبيت زيستگاه جاي مي گيرند كه امروزه بسيار مورد استقبال اكولوژيست­ها و زيست­شناسان واقع شده اند. اين مدل­ها در واقع باعث معرفي آشيان بوم­شناختي گونه ها مي­شوند كه مي تواند در حفاظت گونه­هاي حيات­وحش به عنوان مثال مديريت توزيع گونه­ها، ارزيابي اثرات فاكتورهاي محيطي و انساني مختلف (از قبيل آلودگي و اقليم)، ارزيابي ريسك هجوم هاي بيولوژيكي و مديريت گونه­هاي در معرض خطر موثر واقع شود. بر اين اساس در مطالعه حاضر سعي شد به مباني مدل سازي زيستگاه و رويكردهاي مختلف آن به عنوان ابزاري براي مديران حيات­وحش پرداخته شود تا بتواند بستري را براي ارتقاء اقدمات حفاظتي در كشورمان فراهم سازد.