نقش مديريت نوين روستايي در توسعه پايدار روستايي

با توجه به اهميت نواحي روستايي در حيات اقتصادي و اجتماعي كشورها به ويژه در توليد محصولات كشاورزي و غذايي، روستاها از جايگاه ويژه اي در توسعه ملي و سرزميني برخوردارند و بدون سازماندهي و توسعه اين مناطق، برنامه هاي توسعه با ناكامي مواجه خواهند شد. گسترش شهرنشيني و افزايش مشكلات آن مانند اسكان غير رسمي، بيكاري و آلودگي محيط، سكونت در محيط هاي روستايي را به عنوان يك گزينه مطلوب مطرح ساخته است. با وجود اين توسعه روستايي پايدار مستلزم وجود مديريت روستايي نهادمند و كارآمد است. هدف از اين مقاله بررسي نقش مديريت نوين روستايي در توسعه پايدار روستايي با استفاده از روش اسنادي، كتابخانه اي و تحليلي است. از اين رو مديريت روستايي يكي از مهمترين ابعاد توسعه روستايي است و همچنين نقش بسيار مهمي در هماهنگي فعاليت هاي توسعه روستايي برعهده دارد، نتايج تحقيق حاكي از اين است كه نظام مديريت روستايي ايران طي ساليان طولاني به لحاظ ساختارهاي اجتماعي، تحولات و دگرگوني هاي پيچيده اي داشته و متاسفانه خلاء مديريت كارآمد و اصولي در روستاها در تمامي اين ادوار به خصوص تا سال 1340 و در دهه هاي اخير مشكلات عديده اي را براي روستاييان ايجاد نموده است. در مديريت محلي نوين روستايي، دهياري ها از بدو تشكيل تاكنون با استفاده از همياري و مشاركت مردم و كمك هاي دولت اقدامات موثري در توسعه روستايي انجام داده اند. اجراي طرح هادي، برنامه خدمات عمومي و برنامه خدمات اجتماعي- اقتصادي، سه فعاليت عمده دهياري ها را تشكيل مي دهندكه اين سه فعاليت عمده دهياري ها در چارچوب توسعه روستايي قرار مي گيرند و دهياري ها بيشترين تاثير را در توسعه مديريت روستايي از جهات عمراني داشته است.