بررسي عوامل موثر بر توسعه گردشگري روستايي در راستاي پايداري و توسعه جوامع محلي در مناطق نمونه گردشگري

گردشگري در مناطق روستايي و دور افتاده اهميت ويژه اي پيدا كرده است و ابزاري براي رفاه جوامع محلي تلقي مي شود. اين نوع گردشگري اگر در راستاي پايداري عمومي روستاها باشد مي تواند باعث توسعه اين مناطق شود. بدين منظور هدف پژوهش حاضر بررسي عوامل موثر بر توسعه گردشگري روستايي با در نظر گرفتن پايداري عمومي اين مناطق و در راستاي توسعه جوامع محلي است. روش تحقيق توصيفي - پيمايشي و از نظر هدف كاربردي است. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه بوده است. به منظور تجزيه و تحليل داده ها در هر يك از اين روستاها دو نوع پرسشنامه بين مردم محلي و گردشگران توزيع شد. براي به-دست آوردن حجم نمونه مردم محلي و گردشگران از فرمول كوكران استفاده شده است. انتخاب نمونه از مردم محلي با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده و انتخاب گردشگران با روش نمونه گيري در دسترس انجام شده است. روايي و پايايي ابزار سنجش (پرسشنامه) با استفاده از تحليل عامل تاييدي و آلفاي كرونباخ بدست آمده است. داده ها با استفاده از مدل معادلات ساختاري موسوم به تحليل مسير، آزمون همبستگي پيرسون و تي تك نمونه اي تجزيه و تحليل شدند. نتايج پژوهش نشان داد كه جاذبه هاي گردشگري، نحوه ي برخورد مردم محلي، وضعيت پايداري و زيرساخت هاي گردشگري به ترتيب بيشترين ضريب تاثير را در توسعه گردشگري روستايي در منطقه قلات دارند. ميانگين سطح پايداري محيطي و زيرساخت هاي گردشگري از سطح متوسط پايين تر ولي ميانگين متغيرهاي جاذبه ها، برخورد مردم محلي، پايداري اقتصادي و اجتماعي بالاتر از سطح متوسط است. بين پايداري زيست محيطي و روند توسعه گردشگري روستايي در منطقه قلات رابطه ي معكوس و معناداري وجود دارد.