بررسي ميزان امنيت مجتمع هاي محصور با استفاده از روش تعيين ضريب مكاني و كانون هاي جرم خيز

امنیت جزو نیازهای اولیه انسانی و در سلسله مراتب نیازهای انسانی مازلو، بعد از نیازهای اولیه، در رده دوم قرار دارد. اهمیت موضوع سبب شده تا مفهوم امنیت به یكی از اولویت‌های اساسی نظریه­پردازان شهری تبدیل شود. جدای از اثرات اجتماعی ناشی از وجود محیط­های امن شهری بر الگوهای رفتاری شهروندان و بهبود كیفیت‌های محیطی، تبیین نقش كالبدی شهر بر كاهش جرائم، موضوع با اهمیتی است كه در قالب نظریه­های نوین شهرسازی مورد بحث قرار گرفته است. ایده مجتمع‌های محصور و دروازه­دار یكی از این نظریه­هاست. این مطالعه در نظر دارد تا با توجه به شرایط متفاوت اجتماعی حاكم بر جامعه محلی ایران، به كاربست این نظریه پرداخته و میزان انطباق‌پذیری آن را در شهر ارومیه مورد آزمون قرار دهد. برای انجام این مطالعه، مجتمع­های محصور به تعداد 268 مورد در شهر ارومیه شناسایی شده و اطلاعات مربوط به جرائم بر مبنای اطلاعات مكان بروز سرقت از منازل گردآوری گردیده‌اند. در این پژوهش كه از نوع كاربردی می­باشد، از روش‌های تعیین ضریب مكانی و كانون­های جرم‌خیز استفاده شده است. نتایج حاصل نشان می‌دهد كه ایجاد حصار و دروازه‌های ورودی در مجتمع­های محصور توانسته است نقش قابل ملاحظه­ای در كاهش جرائم در مقایسه با كل شهر داشته باشد؛ به طوری كه با احتمال بالای 99 درصد، به میزان 57 درصد از مجتمع­های محصور و 49 درصد از واحدهای مسكونی كل شهر از میزان جرم‌خیزی پایین‌تری برخوردارند. در نقطه مقابل، با احتمال بالای 99 درصد، به میزان 16 درصد مجتمع­های محصور و 33 درصد واحدهای مسكونی كل شهر از میزان جرم‌خیزی بالاتری برخوردار بودند.