پيش بيني ارتباط با مدرسه بر اساس دلبستگي به والدين و همسالان

Predicting School Connectedness Based on Parent and Peers Attachment

هدف پژوهش حاضر تعيين رابطه و پيش بيني ارتباط با مدرسه از طريق دلبستگي به والدين و همسالان در نوجوانان بود. بر همين اساس 378 دانش آموز پسر پايه دوم دبيرستان از طريق نمونه-گيري خوشه اي از ميان دبيرستان هاي شهر تهران انتخاب شدند و به پرسشنامه اي متشكل از سياهه دلبستگي به والدين و همسالان (IPPA) و مقياس ارتباط با مدرسه (SCS) پاسخ دادند. نتايج حاصل از رگرسيون گام به گام نشان داد كه دلبستگي به والدين و همسالان توان پيش بيني ارتباط با مدرسه را دارد. از ميان مولفه هاي دلبستگي؛ مولفه ارتباط با همسالان و ارتباط با والدين به ترتيب بيشترين قدرت پيش بيني-كنندگي ارتباط با مدرسه را دارند. مولفه بيگانگي باهمسالان و والدين به طور منفي با ارتباط با مدرسه رابطه دارند. براساس نتايج مي توان گفت كه دلبستگي ايمن به والدين و همسالان مي تواند به عنوان عاملي براي پيوند با مدرسه در نظر گرفته شود.

The purpose of present study was investigated the relationship and predictability of school connectedness through parent and peers attachment in adolescence. For this reason, 387 male students of second grade of high school were chosen through cluster sampling method and completed a survey consisted of Parent Peers Attachment Inventory (IPPA) and School connection Scale (SCS). The results of stepwise regression show predicting of school connectedness based on parent and peers attachment. Among attachment subscales, communication whit peers and parent have the most power to predict school connectedness. The relationship between Peers alienation and parent alienation with school connectedness is significantly negative. In general, secure attachment to parent and peers could be considered as a factor for school connectedness.