بررسي اثر قابليت نقدشوندگي سهام بر بازده اضافي با استفاده ازالگوي پنج عاملي قيمت گذاري آربيتراژ

امروزه سرمايه گذاري موفق، مستلزم شناسايي عوامل موثربرسرمايه گذاري وريسك هاي مرتبط باآن و تخصيص بهينه منابع باهدف كسب بالاترين بازده است. در اين راستا سرمايه گذاران فردي ونهادي درجستجوي استراتژيهايي هستندكه بتوانندبااستفاده ازآنهابازده بيشتري رابدست آورند ، شناسايي عوامل موثر بر ريسك وبازده،درفرآيندسرمايه گذاري يكي از اين استراتژي هاست.در اين راستا اين مقاله بر آن است تا با پايه قرار دادن الگوي چهار عاملي كرهات و افزودن متغير قابليت نقدشوندگي به مدل، الگوي پنج عاملي قيمت گذاري آربيتراژ را تشكيل داده و به آزمون تجربي آن در رابطه بين ريسك و بازده در بازار سرمايه ايران بپردازد. براي انجام اين آزمون از روش داده هاي تابلويي در دوره زماني 1388 تا 1392 و با حجم نمونه 176 شركت فعال در بورس استفاده شده است. نتايج گوياي اين است كه تركيب ريسك نقدينگي و ريسك مومنتوم توان توضيحي بيشتري در بيان رابطه بين ريسك و بازده و در نتيجه قيمت گذاري دارايي هاي سرمايه اي دارد.