پيامدهاي زيست محيطي الحاق كلانشهري سكونتگاههاي روستايي پيراموني پس از انقلاب اسلامي؛ مورد مطالعه: منطقه 18 شهر تهران

ادغام يا الحاق روند قانوني است كه به شهرداري ها اجازه مي دهد تا زمين هاي محدوده شهري خود را افزايش دهند. اغلب، آنچه در اين فرايند مورد غفلت برنامه ريزان قرار گرفته، سنجش پيامدهاي زيست محيطي است. با توجه به اينكه، پيامدهاي زيست محيطي با آثار تخريبي بازگشت ناپذيرهمراه بوده است، توجه برنامه ريزان به آن را، امري ضروري مي سازد. هدف اين مقاله، تحليل پيامدهاي زيست محيطي الحاق روستاها در منطقه 18 شهرداري تهران است. اين پژوهش، بر اساس هدف بنيادي – كاربردي و روش؛ توصيفي - تحليلي است. جامعه آماري مورد مطالعه، شهروندان و مسئولان نواحي 5 گانه منطقه 18 هستند. حجم نمونه براساس فرمول كركران 400 خانوار (از شهروندان) برآورد شد. نتايج پژوهش نشان مي دهد تغيير كاربري، رشد صنعت، رشد جمعيت و سوداگري زمين سبب بروز پيامدهاي زيست محيطي(نظيرآلودگي آب، هوا، فرونشست، بيماري و ترافيك)، اقتصادي (نظير كاهش فعاليت هاي كشاورزي، افزايش كارخانه ها و صنايع مبلمان و اشتغال هاي كاذب)، اجتماعي (نظير مهاجرپذيري، كاهش حس مكان، كاهش نرخ سواد در مردان) و كالبدي (نظير تداخل كاربري هاي صنعتي و مسكوني، كاهش اراضي كشاورزي، افزايش واحدهاي مسكوني) شده اند. اين پيامدها، توازن و تعادل محيطي را كه مبتني بر ظرفيت هاي بوم شناختي شكل گرفته بود، برهم زده است. به طوري كه، توسعه محدوده را با ناپايداري رو برو ساخته است.