روابط امريكا و چين در خليج فارس: همكاري يا تقابل

US – China Relations in the Persian Gulf: Cooperation or Confrontation

اين پژوهش استراتژي امريكا را در قبال چين در منطقه خليج فارس بررسي مي‌كند و كوشيده است به اين پرسش پاسخ دهد كه با توجه به وابستگي روزافزون چين به منابع انرژي خليج فارس، امريكا به عنوان قدرت هژمون چه سياستي را در قبال چين در اين منطقه دنبال كرده است؟ آيا سياستي ليبرال در پيش گرفته و با چين همكاري كرده است يا با اتخاذ سياستي واقع‌گرا در پي تقابل و مهار چين بوده است. اين پژوهش به روش مطالعه موردي و با بهره‌گيري از دو نسخه واقع‌گرا و ليبرال نظريه ثبات هژمونيك بر اين مدعي است كه استراتژي امريكا تعامل آمرانه بوده است كه تركيبي از هر دو رويكرد واقع‌گرايانه و ليبرال است. امريكا مانع حضور اقتصادي چين در خليج فارس نشده است بلكه با رويكردي ليبرال با پكن تعامل داشته است؛ اما رفتار امريكا در قبال چين در بحران‌هاي پسايازده سپتامبر نظير تحولات عراق و سوريه و بخصوص برنامه هسته‌اي ايران، امريكا با رويكردي واقع‌گرايانه كوشيده است چين را وادار به همراهي با سياست‌هاي واشينگتن در منطقه سازد و اين رقيب خود را در بعد استراتژيك در چهارچوب سياست‌هاي امريكا مهار و كنترل كند. ليكن در طولاني‌مدت تعارض ذاتي در راهبرد تعامل آمرانه يعني تعامل اقتصادي و مهار استراتژيك موجب شده است با عميق‌تر شدن روابط پكن با كشورهاي منطقه، ادامه اين روند براي امريكا دشوارتر شود و پكن آزادي عمل بيشتري يابد.

This article studies American strategy toward China in the Persian Gulf to answer the question that what policy the United States as the hegemon power has followed toward Chinaʹs increasing energy-dependency in the Persian Gulf. Has the United States followed a liberal policy and cooperated with China. Or it has followed the realist policy of containment and confrontation. This study through theoretical frameworks of liberal and realist versions of hegemonic stability theory, has argued that American strategy has been "Guarded Engagement" or a combination of both realist and liberal approaches. Washington has cooperated with China with respect of economy; but strategically and in response to post-9/11 crises, the war against Iraq and especially the nuclear programs of Iran, Washington has decisively tried to control China and to make Beijing follow American policies. In long term, the intrinsic paradox in Guarded Engagement strategy has undermined American hegemony in the Persian Gulf and its grand policy toward China. As Chinaʹs relations with Persian Gulf countries expand, Beijing has followed its own interests more assertively; accordingly it has growing more difficult for the United States to control and contain Beijing in the framework of American policies.