بررسي اثر مانسون بر الگوهاي تنوع زيستي پرتاران پهنه زير جزر و مدي خليج چابهار (درياي مكران)

هدف از اين مقاله بررسي اثرات مانسون بر تغييرات ساختار جمعيت پرتاران زيرجزر و مدي بر اساس برخي از شاخص ­هاي تنوع زيستي است. نمونه ­برداري از رسوبات ۱۲ ايستگاه زيرجزر و مدي به­ وسيله گرب ون-وين در سه دوره زماني پيش مانسون، مانسون و پس مانسون همراه با ثبت پارامترهاي فيزيكي شيميايي از اسفند ماه ١٣٩٢ تا آبان ماه ١٣٩٣ انجام گرديد. ٣٦ خانواده از پرتاران شناسايي شد كه تغييرات تراكم آن­ها در فصول مختلف به صورت (SD±) ٣ / ٦١٤ ± ٢٥ /١١٠١ (پيش مانسون)، / ٣١٦± ٩٤/ ٤٢٨ (مانسون) و ٣/ ٣١٣± ٨٩/٥٨٨ (پس مانسون) فرد در مترمربع و شاخص شانون در آن­ها نيز به ترتيب فصول ٣٦/ ٠ ± ٨٣ /١، ٣٣/٠ ± ٦٣/١، ١٩/٠ ± ٠٨/٢ ثبت شد ولي شاخص هيل بالعكس بوده و در مانسون بالاترين و پيش مانسون كمترين مقدار را نشان داد. شاخص تشابه بري كورتيس و آناليز خوشه اي در هر سه فصل نشان داد كه ايستگاه­هاي با عمق بالاتر در دسته جداگانه اي قرار مي گيرند. بر اساس نتايج به ­دست آمده جريان مانسون تابستانه به دليل تغييرات عوامل محيطي و آشفتگي­هاي بستر بر فراواني و تنوع پرتاران تاثير گذار بوده و به عنوان يك عامل تنش ­زا سبب كاهش تنوع و فراواني در طي مانسون مي گردد.