شيوه هاي حل مسئله در مبتلايان به اختلالات اضطراب منتشر، وسواس- اجبار و افسرده خوئي با افراد سالم

هدف اين پژوهش مقايسه سبك هاي حل مسئله در افراد مبتلا به اضطراب منتشر، وسواس- اجبار و افسرده خويي با افراد غير بيمار بود. در يك نمونه كلي 120 نفري، شامل 30 نفر مبتلا GAD، 30 نفر مبتلا به وسواس- اجبار، 30 نفر مبتلا به DD و 30 نفر از افراد عادي، پرسشنامه اجرا شد. نتايج تحليل واريانس چند راهه و آزمون هاي تعقيبي بيانگر تفاوت معنادار بين گروه هاي آزمايشي در همه شيوه هاي حل مسئله به غير از خرده مقياس اجتناب بود. سه گروه باليني در مقياس هاي درماندگي و كانون كنترل نمرات بالاتري را در مقايسه با گروه عادي نشان دادند، اما در خرده مقياس خلاقيت نمرات گروه عادي بالاتر از گروه هاي باليني گزارش شد. در مقياس هاي روي آورد و اعتماد نيز، گروه عادي نمراتي بالاتر از گروه هاي باليني كسب كردند. سبك هاي حل مسئله قابليت تفكيك گروه هاي باليني و غير باليني را دارند و در تداوم اختلالات روانشناختي نقش بازي مي كنند. بنابراين، روش هاي درماني كه سبك هاي حل مسئله را تغيير مي دهند، ممكن است ارجحيت داشته باشند.