مسئوليت مدني ناشي از حمل و نقل پسماندهاي خطرناك در كنوانسيون بازل 1989 و پروتكل الحاقي 1999

حمل مواد خطرناك، مستلزم ايجاد محيط خطرناك بوده و گاهي سبب ورود خسارات غير قابل جبران است. جبران خسارات مزبور، انديشمندان حقوق مسئوليت مدني را به اين امر سوق داده تا رژيم خاصي براي آن در نظر گيرند. مسئوليت ناشي از حمل مواد خطرناك از نظر مبنا مبدل به مسئوليت محض شده، و از منظر تعيين مسئول نيز تبديل به يكي از مسئوليت هاي ويژه شده است. طبق حقوق سنتي، فعل زيان بار فاعل آن را متعهد به جبران خسارات مي سازد، در حالي كه در مسئوليت ناشي از حمل مواد خطرناك، اصولي ديگر در تعيين مسئول نقش دارند؛ مانند «اصل كاناليزه كردن مسئوليت به سمت بهره بردار» از جنبه فراملي نيز در برخي از كنوانسيون ها مانند كنوانسيون بازل 1989 و پروتكل الحاقي آن گرايش به سمت ايجاد چنين رژيم مسئوليتي دارند كه در اين مقاله به صورت تطبيقي مورد بررسي قرار مي گيرد.