معاهدات موجد حق براي دولت هاي ثالث با نگاهي به ماده 36 كنوانسيون وين راجع به حقوق معاهدات

در حوزه حقوق معاهدات، رضايت، يكي از اصول بنيادين است. ماده 36 كنوانسيون وين راجع به حقوق معاهدات با شرايطي سروكار دارد كه به موجب آن، هر دولت مي تواند به حقي به موجب معاهده اي استناد كند كه وي عضو آن نيست. برقراري حق به نفع ثالث را بايد در پرتو معيار اساسي رضايي بودن تعهدات قراردادي در نظام حقوق بين الملل مورد توجه قرار داد. در اين صورت، اين مسئله قابل طرح است كه آيا حق دولت ثالث، ناشي از معاهده اصلي يا ناشي از قبولي حق توسط دولت ثالث و به عبارت ديگر، انعقاد معاهده فرعي ميان ثالث و طرف هاي معاهده اصلي است. با توجه به نقش معاهدات در حقوق بين الملل، شناخت ابعاد حقوقي اين نهاد در حوزه حقوق قراردادي و در چارچوب كنوانسيون وين، بسيار مهم است. در ارتباط با اين موضوع اگرچه رويه قضايي اندك است، مي توان رد پاي آن را در برخي نظرات منضم به آراي ديوان دائمي و ديوان فعلي دادگستري بين المللي يافت. اين تحقيق، ضمن بررسي ماهيت حقوقي تعهد به نفع ثالث، مواردي را كه به ظاهر در اين حوزه قرار مي گيرد، اما واقعاً مصداق ماده 36 كنوانسيون نيست تجزيه و تحليل مي كند.