گرايش به دموكراسي و عوامل اجتماعي موثر بر آن در بين شهروندان تهراني

اين پژوهش بهمنظور مطالعه ميزان گرايش به دموكراسي و بررسي عوامل اجتماعي موثر بر آن به روش پيمايش انجام شده است. جمعيت نمونه پژوهش را 643 نفر از شهروندان 20 سال به بالاي شهر تهران تشكيل ميدهند. گرايش به دموكراسي با توجه به مباني نظري، با دو بعد نگرشي و رفتاري تعريف شده است . بعد نگرشي آن با مولفه هاي مداراي سياسي، اثربخشي سياسي و مخالفت با اقتدارگرايي و بعد رفتاري با مولفههاي مشاركت سياسي و اعتراض به اقتدارگرايي تعريف شده است. يافتههاي توصيفي پژوهش بيانگر آن است كه ميزان گرايش به دموكراسي در بين پاسخگويان چشمگير نيست، بهطوريكه تنها حدود 4 درصد جمعيت، به ميزان زيادي و حدود نيمي از جمعيت نيز به ميزان كمي به دموكراسي گرايش دارند. يافتههاي تبييني پژوهش نشانگر آن است كه بين گرايش به دموكراسي و عوامل طبقاتي، نظير سرمايه فرهنگي و سرمايه اقتصادي و همچنين گرايش به دموكراسي و عوامل فرهنگي مانند تجربه اجتماعي دموكراتيك (مداراي اجتماعي، مشاركت اجتماعي، نگرشهاي خانوادگي دموكرات ) رابطه اي معنادار وجود دارد؛ بهطوريكه اين متغيرها 34 درصد تغييرات متغير وابسته را تبيين ميكنند؛ همچنين در بين متغيرهاي مستقل، سرمايه فرهنگي بيشترين تاثير را بر ميزان گرايش به دموكراسي دارد