بررسي كاربرد زئوليت و منگنز بر عملكرد، ميزان روغن و گلوكوزينولات دانه ارقام كلزا در رژيم هاي مختلف آبياري

به منظور بررسي اثر سوپر جاذب طبيعي زئوليت و منگنز بر صفات مورفوفيزيولوژيكي ارقام كلزا در رژيم هاي مختلف رطوبتي ، آزمايشي طي دو سال 91- 1390 و 92- 1391 به صورت فاكتوريل اسپليت پلات در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي با 3 تكرار در مزرعه پژوهشي شهريار انجام شد. عامل آبياري در 3 سطح شامل آبياري بر اساس 40 (آبياري معمولي)، 60 و 80 درصد تخليه رطوبتي خاك، عامل زئوليت در دو سطح صفر و 15 تن در هكتار، عامل منگنز (از منبع سولفات منگنز) در دو سطح شامل صفر و 3 (گرم در هزار)، به صورت فاكتوريل در كرت هاي اصلي و عامل رقم در چهار سطح شامل SLM046، طلائيه ، مدنا و اپرا در كرت هاي فرعي قرار گرفتند. نتايج حاصل نشان داد كه كاربرد مقدار زئوليت در خاك و محلول پاشي منگنز و افزايش مقدار رطوبت خاك، سبب افزايش عملكرد دانه (6324 كيلوگرم درهكتار) و ميزان روغن دانه (5/46 درصد) شد. بيشترين عملكرد دانه در شرايط آبياري معمولي، با كاربرد زئوليت و محلول پاشي منگنز بدست آمد. كاربرد منگنز و زئوليت از مقدار گلوكوزينولات دانه در رژيم هاي مختلف آبياري كاسته است. بيشترين مقدار گلوكوزينولات دانه در شرايط آبياري معمولي (5/16 ميلي گرم در گرم) را رقم اپرا بدست آورد. با توجه به عملكرد پايين در مناطق خشك و نيمه خشك، توصيه مي شود در منطقه مورد آزمايش و مناطق مشابه براي بالا بردن عملكرد از زئوليت معدني در خاك و محلول پاشي منگنز در ارقام مختلف به منظور بالا بردن راندمان آبياري و عملكرد استفاده شود.