رابطه حقوق بشر و انسان‌شناسي

The Relation between Human Rights and Anthropology

در اين مقاله چگونگي و چرايي ارتباط بين حقوق بشر و دانش‌هاي انسان‌شناسي بررسي و ارزيابي مي‌شود. انسان‌شناسي با توجه به رويكردها و روش‌هاي گوناگوني كه در آن وجود دارد، به ديني، فلسفي، عرفاني و تجربي تقسيم مي‌شود. هدف اين پژوهش بررسي رابطه حقوق بشر با اين دانش‌ها و ارزيابي نقش آنها در تعريف و تدوين اين حقوق است. حقوق بشر اگرچه به‌طور كلي با همه دانش‌هاي انسان‌شناسي مرتبط مي‌شود، اما بنيادي‌ترين رابطه آن با انسان‌شناسي‌هاي ديني و فلسفي برقرار است. قواعد اين حقوق بر اساس آموزه‌هاي آنها توجيه و از مباني مستحكم برخوردار مي‌شود. اما انسان‌شناسي تجربي صرفاً در فرآيند اجراي حقوق بشر قابل ملاحظه است و در تعريف و شناسايي حقوق بشر، به دليل هويت فرافرهنگي آن، چندان نقشي ندارد. انسان‌شناسي عرفاني نيز كاربرد همگاني ندارد.

The quality of and the course of relation between human rights and anthropological sciences will be analyzed in this article. According to the different approaches and methods of anthropology, this knowledge is divided into four branches: religious, philosophical, mystical and experimental. The aims of this research are: 1. the analysis of the relation between human rights and those branches, 2. the evaluation of their role in defining and codifying those rights. Though human rights are related to all branches of anthropology, the most principal their relation is the relation between human rights and religious and philosophical anthropologies. The rules of human rights are justified according to the teachings of those sciences and these rules have the firm foundations. The experimental anthropology is only considerable in the process of performing human rights, but because of its meta-cultural identity, this branch of anthropology has no so important role on defining and realizing human rights. The mystical anthropology has no public usage.