اثر 12 هفته برنامه تمريني مقاومتي و تركيبي بر چگالي ماده معدني و استحكام مكانيكي استخوان ران موش هاي صحرايي نر استئوپروتيك

سابقه و هدف: در اين مطالعه اثر تمرين تركيبي در مقايسه با تمرين مقاومتي بر BMD و استحكام مكانيكي استخوان ران موش­ هاي صحرايي نر استئوپروتيك بررسي شد. مواد و روش ­ها: از ميان 40 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار، 8 سر به ­عنوان گروه سالم جدا شد. پوكي استخوان با تزريق صفاقي محلول 20 درصد اتانول به ­مدت 3 هفته در ساير حيوانات القاء گرديد. موش­ هاي استئوپروتيك در 4 گروه پايه، تمرين مقاومتي، تمرين تركيبي و كنترل تقسيم شدند. پروتكل تمرين مقاومتي شامل 8 صعود از نردبان عمودي 110 سانتي­متري در زاويه 80 درجه با وزنه ­هاي متصل به دم حيوان بود. اضافه ­بار بر اساس50 درصد وزن حيوان در ست اول تا 100 درصد در ست هشتم در نظر گرفته شد. گروه تركيبي هر دو برنامه تمرين مقاومتي و استقامتي تردميل (60 دقيقه در روز، سرعت 12 متر در دقيقه) را انجام دادند. فمور چپ حيوانات خارج شده، براي اندازه ­گيري BMD اسكن شده و با آزمون خمشي سه­ نقطه ­اي براي به­ دست آوردن حداكثر نيرو و سفتي آزمايش شدند. نتايج: دو گروه تمرين مقاومتي و تركيبي، افزايش معني­ داري را در BMD، حداكثر نيرو و سفتي در مقايسه با گروه كنترل داشتند (0/019 P=). گروه تركيبي در مقايسه با گروه مقاومتي تاثير مثبتي بر استحكام مكانيكي استخوان (0/039 P=) بدون اختلاف معني داري درBMD نشان داد (P=0/890). نتيجه ­گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه تركيبي از تمرين مقاومتي و استقامتي ممكن است يك اثر هم­افزايي بر افزايش قدرت مكانيكي فمور استئوپروتيك موش ­­هاي صحرايي نر در مقايسه با تمرين مقاومتي تنها داشته باشد.