الگوي اعتماد به نفس در اخلاق اسلامي

Self-Confidence Model in the Islamic Ethics

هدف پژوهش عبارت بود از معلوم ساختن جايگاه اعتماد به نفس در اخلاق اسلامي. سوال اصلي مقاله، چيستي مولفه‌هاي اعتماد به نفس و چگونگي تعامل آنها در اخلاق اسلامي و روان‌شناسي بود. به اين منظور، متون و آموزه‌هاي هر دو رشته با بهره‌گيري از روش توصيفي _ تحليلي مورد بررسي قرار گرفت. يافته‌ها نشان ‌داد كه اعتماد به نفس در «الگوي اخلاقي» مبتني است بر هشت مولفه و در «الگوي روان‌شناسي» مبتني است بر يازده مولفه كه در مولفه‌هاي «خودآگاهي»، «كسب دانش و تجربه»، «مثبت‌انديشي» و «احترام به خود» مشترك و در مولفه‌هاي ديگر متفاوت هستند؛ بنابراين رويكرد خدامحور در «الگوي اخلاقي» اعتماد به نفس كه غايتِ آن، توكل به خداوند است با «رويكرد روان‌شناختي» كه ناظر به رفتـارگرايي و عمل‌گرايي است، تمايز روشن و قابل توجه دارد.

This research attempts to find the Self-Confidence Model (SCM) in the Islamic ethics. The article mainly raises the following questions: What are the components of self-confidence in the Islamic ethics? What model is offered thereof? How are models of psychology and ethics related? To do so, doctrines and concepts of the issue have been dealt with in two fields through analytic-descriptive method. Scientific-religious Research findings show that ethical model is based on eight elements and that of psychology is reliant upon eleven elements. Hence, they share self-awareness, knowledge and experience acquisition, positivism and self-respect. Ultimately God-oriented approach in the ethical model of self-confidence whose final and sweeping truth lies in trust in God and can be distinguished from the other approach which controls behaviorism and pragmatism.