مديريت محيط" : تحليل عوامل سازگاري سازماني با محيط بيروني

هدف اصلي اين مقاله مطالعه و بررسي نقش "مديريت محيط" به عنوان يكي از عوامل موثر بر سازگاري سازماني دانشگاه هاي دولتي شهر تهران با محيط بيروني تاثير دارند، مي باشد. جامعه آماري اين پژوهش دانشگاههاي دولتي شهر تهران بوده و داده هاي مورد نياز بر اساس يك رويكرد آميخته (روش تحقيق كمي و كيفي) استخراج، آزمون و تحليل شده اند. در بخش كيفي بعد از تحليل محتواي اسناد علمي و تحقيقات مرتبط، با اساتيد آموزش عالي مصاحبه عميق نيمه ساختار يافته انجام شده و سپس در بخش كمي با استفاده از روش دلفي اجماع كلي بين نظرات انديشمندان حاصل شده است. داده هاي گردآوري شده از طريق پرسشنامه ها به روش تحليل عاملي با استفاده از نرم افزارهايSPSS , Smart PLS تجزيه و تحليل شده است. تحليل عاملي اكتشافي پرسشنامه نشان مي دهد كه 9 عامل سازماني در مجموع 55/70 درصد واريانس سازگاري سازماني دانشگاه را تبيين مي كنند. از بين متغيرها ومولفه هاي مورد نظر "مديريت محيط" مهمترين عامل بوده وبه تنهايي10 درصد واريانس سازگاري دانشگاه با محيط بيروني را تبيين مي كند. سازه "مديريت محيط" توسط پنج نشانگر آزمون شده است. نتايج نشان مي دهد كه اين متغيرها در مجموع مي توانند 71/77 درصد واريانس سازه "مديريت محيط" را تبيين كنند.