نقش دلبستگي به والدين و همسالان و ازخودبيگانگي رواني در پيش بيني رفتار خرابكارانه نوجوانان

هدف پژوهش حاضر تعيين نقش پيش بيني كنندگي دلبستگي به والدين و همسالان و ازخودبيگانگي رواني در پيش بيني رفتار خرابكارانه نوجوانان است. به منظور دستيابي به اين هدف، از بين دانش آموزان دبيرستاني با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي، نمونه اي با حجم 320 نفر (176 دختر و 144 پسر) انتخاب و پرسشنامه هاي ازخودبيگانگي رواني (ملوين سيمن، 1959) پرسشنامه رفتار خرابكارانه و سياهه دلبستگي به والدين و همسالان (آرمسدن و گرينبرگ، 1987) روي آن ها اجرا شد. نتايج همبستگي پيرسون نشان داد كه بين مولفه هاي مختلف ازخودبيگانگي رواني و كيفيت دلبستگي با رفتارهاي خرابكارانه رابطه وجود دارد. همچنين، تحليل رگرسيون گام به گام نشان داد كه ازخودبيگانگي رواني و كيفيت دلبستگي، پيش بيني كننده-هاي نيرومندي براي پيش بيني رفتارهاي خرابكارانه در نوجوانان بودند (62.3%R2= ). با توجه به نتايج حاضر، توجه به شرايط ازخودبيگانگي رواني و كيفيت دلبستگي بين نوجوانان با والدين و همسالانشان در بررسي رفتار خرابكارانه، اهميت دارد. لذا تاكيد بر ايجاد فضاي اعتماد، محبت، عاطفه و صميميت در رشد و تحول بهنجارِ دانش آموزان؛ براي والدين و مسئولين مدرسه امري ضروري است.