مرجعيت زدايي پساساختارگرا در تربيت اخلاقي با رويكردي انتقادي از منظر اسلامي

نگرش پساساختارگرايي به اخلاق، بر محور تاكيد بر كثرت، تنوع و تفاوت در حوزه ارزش­ها، نفي قطعيت، تعين، و فراگير بودن اصول اخلاقي استوار است. بر اين مبنا، پساساختارگرايي نمي­تواند با پذيرش مرجعيت اصول اخلاقي عام و همگاني سازگار باشد. در مقابل، رويكرد اسلامي به اخلاق با تكيه بر وجوه مشترك انساني، بيش از توجه به تفاوت­هاي ارزشي؛ بر تشابه­ها و اصول جهاني اخلاق تاكيد دارد؛ لذا مي­توان گفت از منظر اسلامي، دست كم، پذيرش مرجعيت برخي اصول اخلاقي ضروري است. چنين به نظر مي­رسد كه نفي مرجعيت اصول اخلاقي از تربيت اخلاقي نتايج و پيامدهاي ناخوشايندي همچون شيوع نگرش­هاي فردي، نسبي و كثرت­گرايانه در حوزه اخلاق و بسط شرايط تصميم­ناپذيري و عدم قطعيت و دامن زدن به شك و ترديد مداوم و هميشگي را به همراه دارد كه امكان تربيت اخلاقي را متزلزل مي­نمايد. در اين مقاله، تبيين اهم نتايج و پيامدهاي حاصل از مرجعيت­زدايي اخلاقي در قالب نقد بيروني رويكرد پساساختارگرايي به تربيت اخلاقي از منظر اسلامي محور اساسي بحث واقع شده است.