بررسي اثر بخشي درمان مبتني بر مواجهه از طريق واقعيت مجازي در كاهش هراس از رانندگي : بررسي تك آزمودني

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي شيوه درماني واقعيت مجازي بر كاهش هراس از رانندگي در فرد مبتلا به هراس از رانندگي انجام شد. روش پژوهش آزمايشي و نمونه مورد مطالعه از بين مراجعاني كه در مهرماه 1394 به مركز مشاوره دانشگاه علامه طباطبائي مراجعه نمودند، انتخاب گرديد. پس از مصاحبه تشخيصي بر اساس چك ليست علائم مربوط در پنجمين ويراست راهنماي تشخيصي و آماري اختلالات رواني (DSM-5)، تشخيص اختلال هراس خاص (هراس از رانندگي) براي وي تاييد گرديد و تحت 10 جلسه درمان مبتني بر واقعيت مجازي قرار گرفت. پرسشنامه شناخت رانندگي «بلانچارد و هيكلينگ، تيلور و لوس»، قبل و بعد از مداخله، توسط آزمودني تكميل شد. داده ها با استفاده از روش تحليل نگاره اي و تعيين درصد بهبودي، تحليل شدند. تحليل داده ها حاكي از تغيير معني دار باليني و آماري در نمرات به دست آمده از مقياس شناخت رانندگي و تاثير شيوه درماني واقعيت مجازي بر كاهش هراس از رانندگي در مورد مراجع بود. همچنين يافته هاي مربوط به پيگيري دو ماهه نيز حاكي از حفظ و استمرار 63% نتايج بود. درمان واقعيت مجازي علاوه بر اينكه مي تواند درمان اثربخشي براي كاهش هراس از رانندگي باشد، مي تواند بعنوان يك شيوه درماني جديد در ايران توسعه يابد.