اعتباريابي مقدماتي مقياس انگيزش پژوهشي در دانشجويان تحصيلات تكميلي

پژوهش حاضر با هدف رواسازي مقياس انگيزش پژوهشي انجام شد. جامعه آماري پژوهش شامل دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشگاه علوم پزشكي و دانشگاه فردوسي مشهد بود كه در سال تحصيلي 91-1390 مشغول تحصيل بودند. از جامعه ياد شده، نمونه اي به حجم 280 دانشجوي تحصيلات تكميلي دانشگاه علوم پزشكي و فردوسي مشهد انتخاب شد. براي جمع آوري داده ها از مقياس ساخته شده انگيزش پژوهشي و مقياس خودكارآمدي پژوهشي صالحي و همكاران (1391) استفاده شد. براي احراز پايايي از روش همساني دروني و براي بررسي ساختار عاملي، از روش تحليل عاملي استفاده شد. بر طبق نتايج تحليل عاملي ساختار 3 عاملي انگيزش پژوهشي تاييد شد. همچنين نتايج نشان داد كه انگيزش دروني و بيروني پژوهشي با خودكارآمدي پژوهشي رابطه مثبت معناداري و با بي انگيزگي رابطه منفي معناداري دارد. ضرايب همساني دروني آلفاي كرونباخ براي خرده مقياس هاي انگيزش دروني و بيروني در انجام پژوهش و بي انگيزگي به ترتيب، 93/0، 86/0 و 76/0 به دست آمد. اين نتايج نشان مي دهد كه آزمون روايي و پايايي مقبولي دارد. بنابراين، از مقياس انگيزش پژوهشي، براي ارزشيابي انگيزش، علائق و نگرش هاي پژوهشي دانشجويان مي توان استفاده كرد.