تحليل فقهي - حديثي اعراض از حق مالكيت

حق، سلطه اي است كه براي شخص بر شخص ديگر يا مال يا شيء، جعل و اعتبار مي شود و هر صاحب حقي مي تواند از حق خويش صرف نظر كند. متعلق حق، گاهي «دين» و گاهي «عين» است. اسقاط حق ديني را «ابراء» و اسقاط حق عيني را «اعراض» گويند. در اين نوشتار در صدد تبيين اين مطلب هستيم كه علاوه بر عموميت حديث سلطنت و سيره عقلاء، روايات نيز بر حجيت مسقط بودن اعراض دلالت دارند؛ هرچند كه اكثر فقها در سند و دلالت اين روايات خدشه وارد كرده و آنها را دربردارنده اين معنا ندانسته اند. با وجود رواياتي كه از ادله اجتهادي هستند، استناد قائلان به زايل نشدن ملكيت به استصحاب كه از ادله فقاهتي است، صحيح به نظر نمي رسد.