بررسي دلايل اثربخش نبودن عملكرد سيستم خط مشي گذاري ايران در زمينه فقرزدايي (مطالعه موردي: لايحه «فقرزدايي در كشور جمهوري اسلامي ايران»)

رفع معضل فقر به­منزله يك مسئله عمومي پيچيده، بيش از هر چيز متاثر از عملكرد سيستم خط مشي­گذاري عمومي در زمينه فقرزدايي است؛ به گونه­اي كه مي­توان كاهش يا افزايش ميزان فقر در سطح جامعه را تابعي از عملكرد سيستم خط مشي­گذاري كشور در زمينه فقرزدايي دانست. در پژوهش حاضر، پس از تبيين اثربخش نبودن عملكرد سيستم خط مشي گذاري عمومي ايران در زمينه فقرزدايي، علل اين مسئله با تمركز بر لايحه «فقرزدايي در ايران» منزله نمونه­اي از عملكرد سيستم مذكور (به­صورت مطالعه موردي) بررسي شده است. بدين­صورت كه ابتدا بر­اساس فرضيه­هاي سه­گانه پژوهش، مهم­ترين علل احتمالي اثربخش نبودن عملكرد سيستم خط مشي­گذاري كشور در زمينه فقرزدايي، در قالب سه مولفه «كوتاهي و غفلت خط مشي­گذاران»، «ناكارآمدي سيستم خط مشي­گذاري» و «پيچيدگي و گستردگي مسئله فقر» مطرح شده­ و پس از آن با مراجعه به خبرگان و كسب آراي آنان، صحت فرضيه هاي تحقيق بررسي شده است. نتايج پژوهش نشان مي­دهد كه هر سه عامل فوق بر اثربخش نبودن عملكرد سيستم خط مشي­گذاري در زمينه فقرزدايي موثر بوده­اند، اما نقش و تاثير مولفه «ناكارآمدي سيستم خط مشي­گذاري» بيش از دو عامل ديگر است.