تاثير تنش شوري بر الگوي بيان miR160 و miR167 و ژن هاي هدف آن ها درگياه آفتابگردان

شوري يكي از تنش هاي محيطي متداول است كه رشد و نمو گياه را محدود مي كند. مطالعات مولكولي در پاسخ به تنش هاي محيطي مختلف نشان داده است كه گياه در مواجهه با تنش ها، الگوي بيان ژن هاي بروز يافته و تنظيم كننده خود را تغيير مي دهد. miRNAها دسته مهمي از تنظيم كننده هاي بيان ژني مي باشند كه نسبت به تنش هاي محيطي پاسخ هاي متنوعي مي دهند و نقش كليدي در تنظيم بيان ژن ها در مراحل پس از رونويسي ايفا مي كنند. در اين مطالعه بيان miR160 و miR167 و ژن هاي هدف آن ها، به ترتيب ژن BU026935 و ژن ARF6 در دو بافت برگ و ريشه و دو سطح تنش شوري 75 و 150 ميلي مولار نمك كلريد سديم و شرايط غيرتنش (شاهد) به صورت آزمايش فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي با سه تكرار بيولوژيكي بررسي شد. تنش شوري در مرحله شش برگي و مدت زمان 24 ساعت اعمال شد. پس از سنتز cDNA با روش stem-loop RT-PCR، ميزان بيان miR160 و miR167 به روش qRT-PCR اندازه گيري شد. نتايج نشان داد كه در غلظت هاي مورد بررسي شوري، بيان miR160 در بافت برگ ابتدا افزايش و سپس كاهش مي يابد. در حالي كه مقادير تغييرات بيان، نشان دهنده ي كاهش بيان معني دار miR160 در بافت ريشه تحت تنش 75 ميلي مولار بود، بيان آن در تنش 150 ميلي مولار با شرايط كنترل تفاوت معني داري از نظر آماري نداشت. بيان ژن BU026935 نسبت به شاهد در هر دو سطح شوري و هر دو بافت افزايش بيان نشان داد. miR167 تنها در بافت برگ تحت تنش شوري 75 ميلي مولار كاهش بيان معني دار نشان داده است. نتايج مطالعات و رسم شبكه مشخص كرد كه يكي از دلايل اصلي كاهش اكسين در شرايط تنش شوري، افزايش miR167 مي باشد. ژن ARF6 در بافت برگ و ريشه در شوري 75 ميلي مولار و ريشه در شوري 150 ميلي مولار كاهش بيان نشان داد.