تاثير سرمايه انساني بر رشد اقتصادي در ايران (رويكرد غيرخطي)

اكنون كه تكنولوژي و دانش بشري پيشرفت چشمگيري پيدا كرده، توجه به موضوع دانش و سرمايه انساني بيش از پيش اهميت خود را نشان مي­دهد. در اين پژوهش با استفاده از داده­هاي سالانه (١٣٤٥- ١٣٨٩) اقتصاد ايران و بكارگيري متد غيرخطي STR به بررسي تاثير سرمايه انساني بر رشد اقتصادي در ايران پرداخته شد. با تاييد رابطه غيرخطي بين متغيرها، تغييرات لگاريتم سرمايه انساني دوره جاري به­عنوان متغير انتقال انتخاب و مدل LSTR دو رژيمي پذيرفته شد. در ادامه ضرايب مدل برآورد شد. مقدار آستانه براي متغير انتقال ۰٨/١ محاسبه شد .نتايج نشان داد كه اثرگذاري رشد سرمايه انساني بر رشد اقتصادي در دو رژيم مختلف متفاوت است. در رژيم اول زماني­كه نرخ رشد سرمايه انساني كمتر از ۰٨/١ است، تاثير رشد سرمايه انساني بر رشد اقتصادي منفي و تاثير سرمايه فيزيكي مثبت است. اما در رژيم دوم كه مقدار رشد سرمايه انساني از ۰٨/١ بيشتر است، سرمايه انساني تاثير مثبت و معنادار بر رشد اقتصاد دارد. به­عبارت ديگر، اگر اقتصاد در رژيم اول باشد توجه به سرمايه فيزيكي و در صورتي­كه اقتصاد در رژيم دوم باشد، توجه به سرمايه انساني اولويت دارد.