مدل‎هاي شكنندگي توام براي مدل‎بندي همزمان پيشامدهاي بازگشتي و يك رخداد نهايي با استفاده از روش برآورديابي ماكزيمم درستنمايي تاوانيده و كاربرد آن در داده‌هاي پزشكي

مقدمه: اطلاعات مربوط به پيشامدهاي بازگشتي در مطالعات گذشته‎نگر مي‎تواند با رها كردن دوره پيگيري، به پايان رسيدن دوره مطالعه و يا رخداد يك پيشامد نهايي مانند مرگ و يا ابتلا به يك بيماري با وضعيت ثابت، به پايان برسد. در اين صورت پيشامد نهايي اصلي با پيشامدهاي بازگشتي گذشته وابسته مي‎شود و فرض سانسور شدن نا‎ آگاهي ‎بخش پيشامدهاي بازگشتي بوسيله رخداد نهايي كه فرض بسياري از تحليل‎هاي آماري است، نقص مي‎شود. مدل‎بندي توام راه حلي است كه در چنين وضعيتي به دليل قابليت مطالعه هم‎زمان دو فرآيند و دستيابي به برآوردهاي نااريب و كافي براي پارامترها، جهت تحليل بسياري از مطالعات پيگيري مناسب است. روش‌ها: در اين مطالعه مدل شكنندگي توام با روش برآورديابي ماكزيمم درستنمايي تاوانيده مورد بررسي قرار گرفته و طي يك مثال باليني كاربرد اين نوع مدل‎بندي توأم در بررسي عوامل مؤثر بر تكرار وضعيت پره‌ديابت (پيشامد بازگشتي) و ابتلاي نهايي فاميل افراد ديابتي به ديابت نوع دوم (رخداد نهايي) در يك مطالعه هم‎گروهي از بستگان درجه اول بيماران مبتلا به ديابت نوع دو، مراجعه كننده به مركز تحقيقات غدد درون‎ريز و متابوليسم اصفهان نشان داده شده است. تحليل‎ها با بكارگيري نرم افزار2.15.2R- صورت گرفته است. يافته‌ها: خطر بازگشت پره‎ديابت با تعديل اثر انرژي دريافتي در افراد با مصرف كربوهيدرات بالاي 65 درصد انرژي دريافتي 3.48 برابر بيشتر از مصرف كربوهيدرات كمتر از 40 درصد انرژي مي‎باشد. خطر ابتلا به واقعه نهايي ديابت با تعديل اثر انرژي دريافتي در افراد با مصرف پروتئين بين 12 تا 15 درصد انرژي دريافتي، 0.19 برابر بيشتر از مصرف پروتئين كمتر از 12 درصد انرژي دريافتي و مصرف پروتئين بالاي 15 درصد انرژي دريافتي، 0.19 برابر بيشتر از مصرف پروتئين كمتر از 12 درصد انرژي دريافتي مي باشد. نتيجه‌گيري: تغيير روش زندگي بر حسب اصلاح عملكرد تغذيه‌اي و بكارگيري روشي مبني بر تعديل شاخص‌هاي تن‎سنجي مي‌تواند به‎عنوان عواملي مؤثر بر كاهش عملكرد ژنتيكي در ابتلا به بيماري ديابت نوع دو مورد استفاده قرار گيرد.