پيش‏بيني سطح سلامت روان دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي اصفهان بر اساس متغيرهاي جمعيت ‏شناختي

مقدمه: دانشجويان رشته‏هاي علوم پزشكي به دليل مواجهه با محيط پرتنش و وجود عوامل تنش‏زا در تجارب آموزشي و باليني، از نظر ابتلا به اختلالات رواني جزء گروه‏هاي پرخطر محسوب مي‏شوند. با توجه به تأثير سلامت روان بر عملكرد فرد، مطالعه حاضر با هدف پيش‏بيني سطح سلامت روان دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي اصفهان بر اساس متغيرهاي جمعيت ‏شناختي انجام شد. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي- همبستگي، 521 نفر از دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي اصفهان شركت نمودند كه با روش نمونه‌گيري تصادفي طبـقه‌اي وارد مطالعه شدند. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، فرم اطلاعات دموگرافيك و پرسش‌نامه سلامت عمومي 28 سؤالي (General Health Questionnaire يا GHQ-28) بود. داده‌ها پس از جمع‌آوري با استفاده از آمار توصيفي و آزمون‌هاي Independent t، ANOVA و تحليل رگرسيون خطي چندگانه در نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه ‌و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: بر اساس نتايج تحليل رگرسـيون، جنسيت با ضريب تعيين 9/6 درصد، بيشترين سهم را در پيش‏بيني سلامت روان دانشجويان ايفا ‏كرد (ميانگين نمره اختلال سلامت روان در دختران بيشتر از پسران بود) و متغيرهاي جنسيت، تأهل، وضعيت سكونت، علاقمندي به رشته، شاخص توده بدني، شغل، وضعيت اقتصادي، استعمال سيگار و تحصيلات والدين نيز در مجموع، 30/1 درصد از واريانس سلامت روان دانشجويان را تبيين نمود (30/1 = R2). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مطالعه حاضر، نزديك به نيمي از دانشجويان مورد مطالعه نمره بالاتر از نقطه برش را كسب كردند و مي‏توان اذعان داشت كه سلامت روان آنان در سطح پاييني قرار دارد. همچنين، عوامل جمعيت ‏شناختي مؤثر بر سلامت روان دانشجويان قابل توجه بود. بنابراين، برنامه‏ريزي به منظور شناسايي دقيق عوامل مؤثر بر سلامت روان دانشجويان و كمك به ارتقاي آن ضروري به نظر مي‌رسد.