توكسينولوژي لقمه ماهيان

The toxinology of stingrays

زمينه: لقمه ماهيان، متعلق به كلاس غضروف ماهيان (Chondrichthyes) هستند. آنها در آب‌هاي شيرين و اقيانوس‌هاي سراسر جهان زندگي مي‌كنند. آنها داراي خارهاي زهراگيني در كنار پايه دم مي‌باشند. اندام زهري خاردار آنها با سلول‌هاي ترشحي پوشيده شده كه سبب آسيب‌هاي جدي به انسان‌ها مي‌گردند. در اين مطالعه مروري، توكسينولوژي اين جانوران زهرآگين مورد بررسي قرار مي گيرد. يافته‌ها: برخي از علايم تلقيح زهر، شامل درد فوري و شديد، التهاب و نكروز پوستي، زخم خونريزي دهنده، ادم حاد، ترشح بزاق، تهوع، استفراغ، اسهال، تب، سردرد، گرفتگي عضلاني، لرزش، پاراليزي، ديس پنه، كلاپس قلبي- عروقي، انقباض عروق محيطي، تشنج، كما و به ندرت مرگ مي‌باشند. زهر، حاوي سروتونين، 5-نوكليوتيداز، استيل كولين، فسفودي استراز، آنزيم‌هاي پروتيوليتيك عليه كازيين، ژلاتين، و فيبرينوژن و توكسين‌هايي نظير سيستاتين‌ها، گالكتين، پروكسيرودوكسين 6، اورپوترين و پورفلان و همچنين پپتيدها و پروتيين‌هاي ديگر مشتمل بر هموگلوبين زير واحد آلفا، فعال كننده 2 GM گانگليوزيدي، گلوتاتيون S- ترانسفراز مو، مهاركننده الاستاز لكوسيت، ترانسدولاز، ATP سنتاز، نوكليوزيد دي فسفات كيناز و فيلامان‌هاي متوسط نوع III مي‌باشند. گالاكتين، داراي عملكردهاي مختلفي چون فعاليت‌هاي ضد انعقادي، پيش انعقادي، مدولاسيون پلاكتي، ميوتوكسيك و هماگلوتيناسيون مي‌باشد. سيستاتين‌ها، مهاركننده‌هاي قوي سيستيين پروتيينازها، از جمله پاپايين و كاتپسين‌ها هستند. يكي از عملكردهاي اصلي پروكسيردوكسين، هيدروليز ليپيدها از طريق فعاليت 2PLA مي‌باشد. مشخص شده است كه اورتوپورين و پورفلان به ترتيب داراي اثرات تنگ كننده عروقي و التهابي هستند. نتيجه‌گيري: زهر لقمه ماهي‌ها داراي توكسين‌ها و ملكول‌هاي فعال زيستي مختلفي با مكانيسم‌هاي سميت متنوع، مي‌باشند. درك كامل مكانيسم‌هاي سميت و تظاهرات باليني تلقيح زهر لقمه ماهي‌ها، به پزشكان و توكسينولوژيست‌ها، توانايي مديريت درمان آسيب با اين جانوران را به طور موثري فراهم مي‌نمايد.

Background: Stingrays belong to Chondrichthyes class.They live in freshwaters and oceans all over the world. They have venomous spines next to the root of the tail. Their barbed stingers covered with secretory cells that cause a large number of serious human injuries. In this review, we evaluate the toxinology of these venomous animals. Results: Some of inoculated venom symptoms included the immediate and intense pain, inflammation and skin necrosis, bleeding wounds, acute edema, salivation, nausea, vomiting, diarrhea, fever, headaches, muscle cramps, tremors, paralysis, dyspnea, cardiovascular collapse, local vasoconstriction, seizures, coma, and rarely death. The venom contains 5-HT, 5-nucleotidase, acetylcholine , phosphodiesterase, proteolytic enzymes against casein, gelatin, and fibrinogen, and several toxins such as cystatins, galectin, peroxiredoxin 6, orpotrin and porflan, and other peptids and proteins including alpha subunit haemoglobin, ganglioside GM2 activator, glutathione s-transferase µ, leukocyte elastase inhibitor, transaldolase, ATP synthase, nucleoside diphosphate kinase and type III intermediate filament. Galectin has a diverse functions including anticoagulant, procoagulant, platelet-modulating, myotoxic and haemagglutination activities. Cystatins are potent inhibitors of cysteine proteinases, including papain and the cathepsins. Hydrolysis of lipids through PLA2 activity is one of the most important functions of peroxiredoxin-6. Orpotrin and porflan have vasoconstrictive and inflammatory effects, respectively. Conclusion: Stingray venoms have different toxins and bioactive molecules with diverse mechanisms of toxicities. A thorough understanding of the toxicities mechanisms and clinical manifestations of stingrays’ venoms will provide the ability to treat effectively and manage injuries with this animals by clinicians and toxinologists.