واكاوي ارتباط بين متغيرهاي جمعيت شناختي با ميزان احساس امنيت اجتماعي در بين مرزنشينان استان گلستان

نواحي مرزي به دليل داشتن ويژگي هايي مانند: دوري از مركز، انزواي جغرافيايي، ناپايداري سكونت، تفاوت هاي فرهنگي، تهديدات خارجي، تبادلات مرزي و... بيشتر از ديگر نواحي مستعد آسيب پذيري بوده و بدين روي اهميت ويژه اي را در برنامه ريزي هاي توسعه، امنيت و آمايش كشور طلب مي نمايند. اين نوشتار با درك واقعيت فوق و با هدف تحليل و تبيين ارتباط بين عوامل جمعيت شناختي با ميزان احساس امنيت اجتماعي در بين مرزنشينان استان گلستان طراحي و اجرا گرديد. روش تحقيق، پيمايشي بوده و ابزار گردآوري اطلاعات، پرسشنامه محققين مي باشد كه از اعتبار و پايايي بالايي برخوردار است. جامعه ي آماري تحقيق متشكل از 58.600 نفر از مرزنشينان 18 تا 65 ساله ساكن در نواحي مرزي استان گلستان در سال 1393 بوده كه بر اساس فرمول كوكران 386 نفر به عنوان نمونه آماري انتخاب گرديد. يافته هاي تحقيق بيانگر آن است كه در بين ابعاد امنيت اجتماعي، شاخص اعتماد نهادي با ميانگين (2/98 از 4) در رتبه اول و شاخص امنيت اقتصادي با ميانگين (1/74 از 4) در پايين ترين رتبه قرار داشته كه اين امر بيانگر سطح نازل و تأمل برانگيز محروميت اقتصادي در بين مرزنشينان استان گلستان مي باشد كه هدايت برنامه هاي مبتني بر توسعه گرا و آمايش سرزمين را بر مبناي وضعيت منطقه اي طلب مي نمايد. ميزان شاخص امنيت اجتماعي با ميانگين (3/09 از 4)، گوياي آن است كه مرزنشينان استان گلستان از احساس امنيت نسبتاً بالا و مطلوبي برخوردار مي باشند. همچنين بين سن، جنس، ميزان تحصيلات، نوع شغل و سابقه سكونت در مرز با احساس امنيت رابطه معناداري مشاهده گرديد.