بررسي تأثيرات جدايي‌گزيني اكولوژيك بر امنيت پايدار اجتماعي (مطالعه موردي: شهر عنبرآباد)

جدايي گزيني اكولوژيك يكي از مباحث مطرح در حوزه امنيت پايدار اجتماعي نواحي شهري مي‌باشد. شهر عنبرآباد يكي از شهرهاي كوچك جنوب استان كرمان است كه محله هاي مسكوني آن از بافت اجتماعي خويشاوندي برخوردارند. در سالهاي اخير مهاجرت اقوام ساكن در نواحي بيروني مسائل اجتماعي به ويژه محله گرايي و جدايي گزيني اكولوژيك را در اين شهر سبب شده است. هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثيرات جدايي گزيني اكولوژيك و محله گرايي بر پايداري اجتماعي، سياسي و امنيت پايدار شهر عنبرآباد است. روش تحقيق توصيفي- تحليلي بوده و جامعه آماري ساكنان محله هاي مختلف شهر عنبرآباد مي‌باشد. حجم جامعه نمونه طبق فرمول كوكران 384نفر از ساكنان محله هاي مختلف شهر است كه با استفاده از روش نمونه گيري سهميه اي و تصادفي انتخاب شدند. شاخصهاي پايداري و ناپايداري اجتماعي شناسايي شد و مبناي جمع آوري داده ها و وزندهي به شاخصها قرارگرفت كه در فرايند مدل كوپراس مورد تحليل قرار گرفت. نتايج پژوهش نشانداد محله شهرك خداآفرين، محله شهرك امام(ره)، محله ترك‌ها و محله نرماشيري‌ها بالاترين ميزان جداييگزيني را دارند. همين محله ها نيز بيشترين ميزان برخوردهاي بين طايفه اي و جانبداري سياسي را دارند. محله يزدي‌ها، افشارها و ساردويي ها به ترتيب كمترين ميزان جدايي گزيني را داشته اند. نتايج مدل كوپراس نشان داد شهرك خداآفرين(74.55)، محله نرماشيري‌ها(77.51) و شهرك امام(ره) (81.65) بدترين وضعيت را به لحاظ شاخص هاي امنيت پايدار اجتماعي دارند. محله يزدي‌ها(100)، افشارها(86.39) و ساردويي‌ها(85.20) نيز بهترتيب مطلوبترين وضعيت را نشان ميدهند. باتوجهبه نتايج پژوهش ميتوان فرضيه تحقيق را تأييدكرد و چنين نتيجه گرفت كه مسئله جدايي گزيني اكولوژيك در محله هاي شهر عنبرآباد تأثيرهاي منفي بر پايداري اجتماعي و امنيت پايدار محله هاي مسكوني اين شهر دارد.