رابطه تكنيك هاي ديجيتالي با خلاقيت در آگهي هاي مطبوعاتي در ايران

مسئله پژوهش در اين مقاله، ابتدا بررسي پديده خلاقيت و سپس جستجوي رابطه ميان بهره گيري از تكنيك هاي ديجيتالي، با خلاقيت در آگهي هاي مطبوعاتي از سال 1370 تا سال 1386 مصادف با استفاده فراگير از تكنيك هاي ديجيتالي در طراحي تبليغات در ايران است. سوال اصلي اين پژوهش اين است: خلاقيت در طراحي آگهي چيست و آيا استفاده از تكنيك هاي ديجيتالي بر بروز خلاقيت در طراحي آگهي هاي تبليغاتي از سال 1370 تا سال 1386 و درنتيجه بر مخاطب در ايران تاثير داشته است؟ در اين جستار ابتدا به بررسيِ كتابخانه اي ملاك هاي خلاقيت پرداخته شده سپس تحقيق ميداني بر اساس معيارهاي به دست آمده از بخش اول پژوهش در نمونه هاي موردنظر به عمل آمده است. آنگاه صحت يافته ها با توزيع و جمع آوري 480 پرسشنامه بين مخاطبين احتمالي، موردبررسي قرارگرفته است. هدف از اين تحقيق ابتدا شناخت معيارهاي خلاقيت در تبليغات و به دنبالِ آن بررسي چگونگي تاثير تكنيك هاي ديجيتالي بر بروز خلاقيت در طراحي آگهي هاي مطبوعاتي دوره موردنظر است. نتيجه حاصل اين است كه بين تكنيك هاي ديجيتالي و بروز خلاقيت در آگهي هاي مطبوعاتي از سال 1370 تا 1386 در ايران رابطه اي معنادار وجود ندارد. ازاين رو اين آگهي ها عليرغم زيبايي و حسن اجرا عمدتاً برانگيزاننده نبوده و بر مخاطب موثر واقع نمي شوند.