بازخواني انديشه‌هاي احمد فرديد

فرديد »بازگشت به دين« را راهكار برون‌رفت از طاغوت‌زدگي و غرب‌زدگي چه در غرب و چه در ايران مي‌داند. مسيله به تمام بشريت بر مي‌گردد كه در دوره جديد مظهر اسم اجلال و اضلال الهي شده‌اند و اينك كه بارقه‌هايي از احساس تعالي پديد آمده، مي‌بايد با تفكر آماده‌گر در بازگشايي افق آينده بكوشيم. سرنوشت همه انسان‌ها به هم گره خورده است. اگر بپذيريم كه دين هسته و گوهر سنت را تشكيل مي‌دهد و اگر پيش فرض فرديد اينست كه دين اصالت دارد، مي‌توانيم وي را سنت‌گرا بناميم. تاريخ مرسوم به اين مضا (برندگي)، سير از تعالي به سوي تلاني است، سير نزولي است. تاريخ به معني فرديدي‌اش به صورت ادوار و اكوار، به شكل موقف و ميقات و در نسبت انسان با هويت غيب مطلق معنا مي‌دهد. نگرش فرديد به تاريخ نگرش عرفاني است و تقابل زمان باقي و زمان فاني در آن حفظ شده است. آنچه ما تاريخ مي‌ناميم از دريچه نگرش زمان، فاني است و آنچه فرديد تاريخ مي‌نامد از دريچه نگرش زمان، باقي است. بنابراين فرديد سنت‌گرا به معني تاريخي آن نيست. با اين همه اگر سنت‌گرايي را به معني معرفتي آن بگيريم فرديد را مي توانيم سنت‌گرا بناميم.