كاربرد برنامه ريزي چند معياره در حوزه صيادي سواحل بوشهر

به منظور حفظ پايداري در منبع آبزي و حصول اهداف متعدد اقتصادي، بيولوژيكي، اجتماعي و سياستي، مديريت منسجم و برنامه ريزي در منابع آبزي، امري اجتناب ناپذير به نظر مي رسد. حضور گروههاي ذينفع موجود در صنعت شيلات مي تواند فرآيند تصميم گيري و سياست­گذاري را در دستيابي به اهداف متعدد تسهيل نمايد. در اين تحقيق با استفاده از روش برنامه ريزي چند معياره (MCDM) و در قالب مدلهاي(GP) فرآيند برنامه ريزي مديريت شيلات به منظور تحقق همزمان اهداف گوناگون و با مشاركت گروههاي ذينفع انجام پذيرفته است. نتايج تخمين مدل­هاي برنامه ريزي در دو سناريوي كوتاه مدت و بلندمدت به­دست آمده كه در هر مدل به صورت انفرادي ترجيحات هر كدام از ذينفعان حاضر در صنعت شيلات و مشاركت«كل گروه­ها» به­دست آمده است. به­طوركلي نتايج مشاركت «كل گروه­ها» درسناريوي كوتاه مدت و بلندمدت حاكي از كاهش فعاليت شناورها بوده است. كاهش درتعداد شناورهاي رده بزرگ­تر(20-50 تن) و (50 تن به بالا) و افزايش شناورهاي ناوگان­هاي كوچك­تر و همچنين افزايش فعاليت در منطقه شمالي وكاهش فعاليت مناطق مركزي و جنوبي از مهم­ترين نتايج به­دست آمده است.