بحران سوريه و مناقشه ژئوپليتيكي قدرت هاي منطقه اي

بحران سوريه از چنان عمق و ابعادي برخوردار است كه توانسته تعادل قواي قدرت هاي نافذ منطقه اي را متناسب با آنچه در اين بحران از دست داده يا منافعي كه به آن چشم دوخته اند برهم زند. در اين بحران، تضاد ايدئولوژي و منافع استراتژيك عربستان سعودي با جمهوري اسلامي ايران، راهبرد اين نظام پادشاهي محافظه كار را به سمت حمايت از افراطي ترين نيروهاي مخالف بشار اسد و جمهوري اسلامي ايران را به سوي حمايت از نظام سياسي موجود سوق داده و در اين مناقشه ژئوپليتيكي، دو كشور را به پيكاري مستقيم فراخوانده است. از سوي ديگر، بحران سوريه به آزمون بزرگي براي تحقق آمال داخلي دولت اسلام گراي تركيه براي حذف و امحاي نيروهاي اجتماعي مبارز كُرد و در بُعد خارجي به عرصه اي براي اجراي راهبردهاي منطقه اي تركيه با هدف هژموني اين كشور بر خاورميانه تبديل شده است. پرسش اصلي پژوهش حاضر اين است كه مواضع قدرت هاي نافذ منطقه اي در بحران سوريه در چهارچوب چه رويكردي در مطالعات روابط بين الملل قابل تحليل است؟ فرضيه پژوهش: چنين به نظر مي رسد كه مواضع كشورهاي تركيه و عربستان سعودي در قبال بحران سوريه در چهارچوب واقع گرايي تهاجمي و براي افزايش قدرت نسبي و ارتقاي جايگاهشان در منطقه خاورميانه و مواضع جمهوري اسلامي ايران در چهارچوب واقع گرايي تدافعي و براي افزايش امنيت نسبي دولت ــ ملت هاي ايران و سوريه است. روش تحقيق در اين پژوهش، تحليلي ــ توصيفي و نوع پژوهش كاربردي و ابزار جمع آوري اطلاعات كتابخانه اي است.