بررسي تحمل به خشكي در ژنوتيپ هاي كنجد در مراحل مختلف رشدي

عامل اصلي كاهش عملكرد در محصولات كشاورزي، تنش خشكي است. اين پژوهش در دو مرحله (مزرعه و گلخانه) به منظور بررسي تحمل به خشكي در ژنوتيپ­هاي مختلف كنجد انجام شد. در مزرعه، آزمايش به صورت كرت­هاي يك­بارخرد شده بر پايه طرح بلوك كامل تصادفي با سه تكرار انجام شد. به طوري­كه سه سطح مختلف آبياري به عنوان عامل اصلي و ژنوتيپ­هاي گرگان، شيراز، مركزي، بيرجند، ارزوئيه، سيرجان، اردستان و صفي آباد به عنوان عامل فرعي انتخاب شدند. تيمارهاي مختلف آبياري باعث اختلاف معني­داري بر همه صفات مورد مطالعه، به جز تعداد كپسول در بوته شد. ارزوئيه و گرگان به ترتيب با عملكرد 1/15 و 0/24 (تن درهكتار) بهترين و كمترين عملكرد دانه را نشان دادند. تحمل به تنش خشكي در مرحله گياهچه­اي، با سه سطح تنش خشكي (بر اساس 100، 80 و 60 درصد ظرفيت زراعي مزرعه) مورد بررسي قرار گرفت. تعداد برگ، طول ساقه و ريشه، وزن خشك ساقه و ريشه ، وزن تر ساقه و ريشه، وزن خشك و وزن تر كل گياهچه اندازه­گيري گرديد. بيشترين و كمترين وزن خشك گياهچه به ترتيب متعلق به رقم ارزوئيه و گرگان با 0/015 و 0/002 گرم بود.