نقش پيشگيري اجتماعي در كاهش جرايم و مفاسد كلان اقتصادي

مسئله و هدف: اين تحقيق درصدد بررسي نقش پيشگيري اجتماعي و تبيين شاخص هاي آن در كاهش جرايم و مفاسد كلان اقتصادي است. روش تحقيق: تحقيق از نوع كاربردي و روش آن توصيفي - تحليلي است . داده ها به روش ها ي اسنادي و پيمايشي با ابزار پرسشنامه جمع آوري شد. به منظور اطمينان از روايي پرسشنامه از روش مصاحبه عميق با برخي مديران، كارآگاهان و متوليان مبارزه با جرايم اقتصادي پليس آگاهي بهره گيري شد. حجم نمونه با بهره گيري ازفرمول كوكران 93 نفر محاسبه گرديد و با استفاده از روش هدفمند از ميان نخبگان و كارشناسان ناجا انتخاب شدند. (جهت اطمينان ازتكميل نمودن پرسشنامه توسط جامعه نمونه، 120 پرسشنامه توزيع و 101 پرسشنامه توسط پاسخگويان تكميل گرديد. سپس مبناي تجزيه وتحليل قرار گرفت ). داده ها ي جمع آوري شده با استفاده از آمارهاي توصيفي و استنباطي در محيط SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها و نتايج: يافته ها نشان داد كه تمامي شاخص هاي پيشگيري اجتماعي احصا شده با شاخص ها ي جرايم اقتصادي رابطه معنادار داشته و شاخص هاي ترويج روحيه توكل به خداوند ، ارتقاي باورهاي ديني ، ترويج فرهنگ قناعت پذيري و ارتقاي روحيه قانون گرايي بيشترين تاثير را در پيشگيري اجتماعي از جرايم اقتصادي دارند. از نتايج مهم تحقيق اين است كه پيشگيري از ايجاد انگيزه ها ي مجرمانه كه درچارچوب پيشگيري اجتماعي از جرم است، موضوعي بنيادي و زير بنايي مي باشد، لذا سياست گذاري و برنامه ريزي هاي ميان مدت و بلند مدت توسط اركان نظام اسلامي از ضرور تهاي انكار ناپذير در اين زمينه است.