مديريت دانش در سازمان هاي پليسي با تاكيد بر امنيت اجتماعي

سازمان هاي پليسي و امنيتي در هر كشوري از حساس ترين سازمان ها محسوب مي شوند؛ زيرا فعاليت آنها زنجيره بسيار وسيعي از فعاليت هاي اقتصادي- اجتماعي از كلان ترين و استراتژيك ترين تا خردترين سطح در بر مي گيرد. توسعه توريسم، كاهش حجم كار سازمان هاي قضايي، توسعه سرمايه گذاري خارجي و داخلي، احساس امنيت رواني آحاد جامعه و كاهش هزينه هاي مستقيم و غير مستقيم ناامني تنها بخش كوچكي از دستاوردهاي پليس است. از مهم ترين عوامل اثربخشي عملكرد پليس در حوزه امنيت داشتن داده ها و اطلاعات متناسب و صحيح است كه بتواند پليس امنيت را به صورت هوشمندانه در انجام وظايفش ياري رساند. اين مقاله با رويكردي مفهومي در صدد است تا ضمن بهره گيري از مطالعات مديريت دانش در ساير سازمان ها و حوزه ها از يك سو و تحليل شرح وظايف، ويژگي ها و اهداف خاص پليس امنيت از سوي ديگر نقش مديريت دانش را در اين حوزه برجسته كند. تمركز عمده مقاله بر توضيح فرايندهاي مديريت دانش (جذب و توليد، سازماندهي و ذخيره، تسهيم و توزيع، كاربرد و ارزيابي) و اصول كاربردي آن با در نظر گرفتن چالش هاي موجود فني- اجتماعي بالقوه و بالفعل در پليس امنيت است. نگاهي جامع به مديريت دانش درسازمان هاي پليسي موجب اثر بخشي وكارايي فعاليت هاي اين حوزه خواهد شد.