بررسي نقش پيشگيري اجتماعي در كاهش سؤمصرف مواد مخدر در استان بوشهر

امروزه، مقولۀ اعتیاد به‌عنوان تهدیدی علیه امنیت فردی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، خانوادگی و ... تلقی می‌شود و انسان معاصر با چنین پدیدۀ هولناكی دست ‌و ‌پنجه نرم می‌كند. بر این اساس دولت‌ها به شیوه‌‌های مختلف با این پدیدۀ شوم مواجهه و در مقابل آن عكس‌العمل نشان می‌دهند. یكی از شیوه‌های مقابله با پدیدۀ مزبور، شیوۀ پیشگیری اجتماعی است كه در این پژوهش مورد مطالعه و بررسی است. این شیوه از پیشگیری در بهبود كیفیت مبارزه از نظر علمی به شدّت مورد توجّه است .پیشگیری اجتماعی با تمركز برعوامل فردی و اجتماعی، در صدد تدبیر جدّی ومؤثر كه همانا كاهش رفتارهای مجرمانه است، می‌باشد. البته رسالت پیشگیری تنها برعهدۀ دولت‌ها و دستگاه‌های دولتی نیست، بلكه نهادهای غیردولتی و آحاد و افراد جامعه دارای مسئولیت هستند. در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی‌-‌پیمایشی و بكارگیری شیوه‌ها و ابزارهای مختلف، به ویژه اطلاعات كتابخانه‌ای و میدانی از قبیل پرسش‌نامه و مصاحبه موضوع را مطالعه و تبیین و تحلیل كرده‌ایم. جمع‌آوری داده‌ها از طریق ابزار پرسش‌نامه محقق ساخته و مصاحبه با سه گروه شامل؛ معتادین، افراد سالم و افرادی كه به عنوان متولیان امر پیشگیری بوده و تحت عنوان متخصص در این پایان‌نامه از آنان یاد می‌شود، انجام شده تا نگرش ایشان نسبت به اجرای طرح‌های پیشگیرانه اولیّه در جهت كاهش سوءمصرف موادّ مخدر و عملكرد دستگاه‌های دولتی و غیر‌دولتی و تأثیر عوامل جمعیت‌شناختی و ارتباط آن با پیشگیری اجتماعی و عدم گرایش به سمت موادّ مخدر را بررسی كند. تحلیل داده‌ها از طریق برنامۀ تحلیلی SPSS انجام گرفته و نتایج پژوهش نشان می‌دهد كه طرح‌های پیشگیرانه اولیه در جهت كاهش سوءمصرف موادّ مخدر چندان مؤثر نبوده و تنها برخی عوامل جمعیّت‌¬شناختی در گرایش یا عدم گرایش به موادّ مخدر مؤثرند و همچنین، عملكرد دستگاه‌های دولتی و غیر‌دولتی در كنار یكدیگر در كاهش سوءمصرف موادّ مخدر و اقدامات پیشگیرانه اجتماعی تأثیرگذار است