ظرفيت نظريه‌هاي روابط بين‌الملل براي ايجاد تعامل و تقارب با حقوق بين‌الملل

اگرچه رشته حقوق بين‌الملل قدمت چند صد ساله دارد، ولي رشته دانشگاهي روابط بين‌الملل نسبتاً جديد است. بعد از جنگ جهاني دول، رشته‌هاي روابط بين‌الملل و حقوق بين‌الملل به‌ميزان قابل‌توجهي هم‌پوشاني داشتند ليكن با وقوع جنگ جهاني دوم، عصر تقارب اين دو رشته مطالعاتي به سر رسيد. بسياري از واقع‌گرايان بر اين باور بودند كه در دنياي فاقد اقتدار مركزي توافق‌هاي بين‌الملل نمي‌توانند محدوديت‌هاي معنا‌داري براي رفتار دولت‌ها ايجاد كنند. چنين گرايشاتي در چارچوب ادبيات رياليسم ساختاري كه طي آن پيامدهاي بين‌الملل را محصول توزيع توانايي‌ها و قدرت دولت‌ها تلقي مي‌كرد، تقويت مي‌شد. در اوايل دهه 1980، ليبراليسم به‌صورت يك نظريه منسجم روابط بين‌الملل ظاهر شد. ليبراليسم بر اين ادعاست كه پيكربندي دولت مستقل تعيين‌كننده رفتار آن است. پس از پايان جنگ سرد، سازه‌انگاري به‌صورت يك رويكرد عمده نقش مهمي در پيوند اين دو رشته مطالعاتي داشته است. تحت اين شرايط فهم پيچيده هنجارها به درك بهتر جامعه شناختي و تاريخي حقوق بين‌الملل مي‌شود. تمركز اين مقاله بر تجزيه و تحليل پتانسيل تيوري‌هاي روابط بين‌الملل به‌ويژه مكتب انگليسي، رياليسم، ليبراليسم و سازه‌انگاري براي تعامل و تقارب بيشتر ميان دو رشته روابط بين‌الملل و حقوق بين‌الملل است. اين مطالعه حاكي است كه ميزان تقارب ميان اين دو رشته بيش از ساير حوزه هاي مطالعاتي است.