نقد و بررسي سياست‌هاي آموزش و پرورش و آموزش عالي

يكي از اركان اساسي توسعه يك كشور، بخش آموزش آن كشور است. اين بخش از آن جهت داراي اهميت فوق‌العاده است كه هم ابزاري مهم براي توسعه بوده و هم يكي از اهداف توسعه محسوب مي‌شود، در كشورهاي مختلف، استقرار و فعاليت نظام‌هاي آموزشي به يك جريان عادي و مستند تبديل شده است و هر ساله بخش عظيمي از منابع عادي در قالب بودجه‌هاي دولتي و هزينه‌هاي شخصي، در اين راه صرف مي‌شود. به لحاظ همين اهميت آموزش كه روزگاري يك مقوله مهجور در سياست‌گذاري داخلي شناخته مي‌شد، به تدريج در صحنه ملي و بين‌المللي به بحث اصلي سياست‌گذاري تبديل شده است. با پذيرش رو به افزايش آموزش و پرورش و آموزش عالي به عنوان عامل راهبردي در بهبود توسعه ملي، موضوع بررسي و تحليل سياست‌هاي آموزشي كشور از اهميت بسياري برخوردار مي‌باشد. امري كه، اين مقاله تلاش دارد در حوزه سياست‌گذاري عمومي به نقد و بررسي سياست‌هاي آن پرداخته و راهكارهايي را براي بهبود كيفيت و كارايي در دو حوزه آموزش و پرورش و آموزش عالي ارايه نمايد.