تحليل تطبيقي شاخص هاي توسعه پايدار نواحي شهر بوشهر

امروزه تحليل پايداري دروني شهرها در ايران براي نيل به توسعه پايدار امري كليدي است. در اين ارتباط، با توجه به فقدان مطالعه اي مناسب از ميزان پايداري توسعه شهر بوشهر، اين پژوهش به تحليل وضعيت نواحي مختلف شهر بوشهر از نظر سطح پايداري توسعه در ابعاد مختلف (اجتماعي، اقتصادي، زيست محيطي و نهادي-كالبدي) مي پردازد. در اين ارتباط، با بررسي مباني نظري و پيشينه تحقيق و نيز ويژگي هاي شهر بوشهر؛ جهت سنجش ميزان توسعه، مفهوم توسعه پايدار در چهار بعد و 44 شاخص تعريف عملياتي گرديد. داده هاي مورد نياز بر حسب واحد فضايي نواحي شهرداري از طريق روش كتابخانه اي و مراجعه به سازمان هايي چون شهرداري، مسكن و شهرسازي، مركز آمار و استانداري گردآوري شد و با استفاده از روش هاي امتياز استاندارد شده، شاخص ناموزوني موريس و ArcGis تحليل شد. نتايج ضمن تاييد فرضيه تحقيق، اندازه توسعه هر يك از نواحي را برحسب شاخص هاي 44گانه به تفكيك شاخص هاي مثبت و منفي و نيز تركيب آنها نشان داد. نتايج نهايي نيز بر حسب امتياز تركيبي توسعه نشان داد كه ناحيه 3-2 با امتياز 01/1 پايدار، نواحي 4، 6 و 7 به ترتيب با امتيازهاي 47/0، 56/0 و 73/0 نيمه پايدار، نواحي 1 و 5 نيز به ترتيب با امتياز 04/0 - و 03/0 بينابين، ناحيه 8 با امتياز 48/0- نيمه ناپايدار، و ناحيه 9 با امتياز 68/1- ناپايدار هستند.