امكان سنجي بكارگيري فناوري اطلاعات و ارتباطات در برنامه ريزي و مديريت شهري؛ مطالعه موردي: شهر زاهدان

پيشرفت فناوري اطلاعات و ارتباطات منجر به پيدايش ابزارهاي نوين ارتباطي و اطلاع­رساني در دنياي امروز گرديده، به گونه اي كه اشكال متفاوتي از نحوه انجام فعاليت­ها و ارائه خدمات در تمام عرصه­ها پديد آورده است. بر اين اساس، پژوهش حاضر با هدف امكا­ن­سنجي استفاده و به­كارگيري [1]ICT در برنامه­ريزي و مديريت شهر زاهدان انجام شده است. داده ها و اطلاعات مورد نياز با استفاده از ابزار پرسشنامه و بررسي هاي ميداني به دست آمده است. روش نمونه گيري داده ها بر اساس فرمول كوكران (تعداد 380 نمونه)، در سطح مناطق پنج­گانه شهر زاهدان تعيين گرديده و تحليل داده­ها با استفاده از آزمون­هاي آماري T-Test تك نمونه­اي، رگرسيون خطي و ضريب همبستگي پيرسون در محيط SPSS انجام شده است. نتايج آزمون T-Test نشان مي­دهد كه تلفن، كامپيوتر و فكس با ميانگين 82/2، 12/2 و 09/2 بيش­ترين ميزان استفاده، و چت، ايميل و اينترنت به ترتيب با ميانگين 42/1، 55/1 و 9/1 كم­ترين ميزان استفاده از امكانات ICT را در محل كار به خود اختصاص مي­دهند. هم چنين رابطه معناداري بين ميزان دسترسي به امكانات ICT در محل كار و ميزان استفاده از اين امكانات جهت انجام امور رايج شهري وجود دارد. ميزان استفاده از امكانات ICT جهت انجام امور رايج شهري با ميانگين 45/2 پايين تر از حد متوسط است كه نشان­دهنده استفاده كم مردم از اين خدمات است. ميزان رضايت شهروندان از خدمات ICT توسط سازمان ها و گرايش به استفاده از اين خدمات با سطح معناداري 289/0، بيانگر ارتباط مثبت و مستقيم بين اين دو متغير با شدت پايين است. همچنين سطح سواد اطلاعاتي شهروندان و پذيرش مظاهر ICT با سطح معناداري 000/0 نشانگر سطح سواد اطلاعاتي مطلوب شهروندان است. بنابراين با تقويت زيرساخت­ها به منظور ايجاد يك شهر هوشمند، مي­توان كاهش مشكلات شهري و برنامه­ريزي شهري مناسب را در آينده انتظار داشت. 4- Information Communication and Technology